W Ośrodku Terapii Uzależnień "Przebudzenie"  program terapeutyczny dla osób uzależnionych oparty jest na modelu Minnesota, który powstał na przełomie lat 40 i 50 minionego wieku w Stanach Zjednoczonych, a po raz pierwszy w Polsce został wprowadzony w połowie lat 80 w Ośrodku Terapii Uzależnień Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie i do dnia dzisiejszego uważany jest za najskuteczniejszy program leczenia uzależnień.

Wprowadzenie i opis programu: Dotychczas nie ustalono jednej, ściśle zidentyfikowanej przyczyny uzależnienia od środków zmieniających świadomość (alkohol, narkotyki, leki). Obok siebie występują teorie biologiczne, socjologiczne i psychologiczne. Przyjmując za punkt wyjścia różne podłoża uzależnień, teorie te stanowią podstawę kilku odmiennych modeli leczenia. Model „biologiczny” skupia się na medycznych aspektach leczenia zatrucia daną substancją (alkohol, narkotyki, leki), czyli detoksykacji, a następnie na farmakologicznej regulacji funkcjonowania organizmu. W modelu "socjalnym" leczenie polega na oddziaływaniach zewnętrznych prowadzących do zmian w otoczeniu i polepszania warunków życia. Model „psychologiczny” proponuje szerokie spektrum oddziaływań psychoterapeutycznych. Jedno z nich wychodzi z założenia, że głęboka i długotrwała analiza osobowości, sięgająca do wczesnych, głównie traumatycznych, często nieuświadamianych doświadczeń, może pomóc osobie uzależnionej uwolnić się od nałogu. Inne oddziaływanie stanowi drugi biegun, który oddziałuje na zachowania m. in. metodami awersyjnymi, nastawionymi na obrzydzenie środków psychoaktywnych (alkohol, narkotyki, leki) oraz zniechęcenie do ich używania. Równoczesny trening nowych nawyków pomaga wyeliminować szkodliwe sposoby radzenia sobie z problemami. Technika ta ma na celu zastąpienie „uzależnionych” zachowań zdrowymi, wolnymi od alkoholu i innych używek.

Żaden z wyżej wymienionych modeli sam w sobie nie sprawdził się jednak w praktyce. Dawno już zaczęto przypuszczać, że potrzebne byłoby podejście obejmujące elementy każdego z powyższych modeli, ale nieograniczające się do jednostronnego pojmowania problemu uzależnienia np. od strony tylko biochemicznej czy tylko psychoanalitycznej. Drogowskazem dla twórców takiego uniwersalnego modelu stał się w USA w latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku program zdrowienia alkoholików, stworzony i wypróbowany osobiście przez ludzi uzależnionych od alkoholu. Program ten zaczęto stosować coraz szerzej i to z zadziwiająco dobrym skutkiem. Mowa o tzw. Dwunastu Krokach Anonimowych Alkoholików. Program ten Anonimowi Alkoholicy stosują w leczeniu swojej choroby od ponad 70 lat w niezmienionej postaci.

W latach pięćdziesiątych minionego wieku zaczęto wypracowywać model pomocy profesjonalnej uwzględniający wiele elementów programu Anonimowych Alkoholików, a także oparty na ścisłym partnerstwie i współpracy z ruchem samopomocowym dla alkoholików oraz współuzależnionych członków rodzin, czyli „uzależnionych od uzależnionych”. W modelu tym wykorzystuje się stale aktualizowaną wiedzę psychiatryczną, psychologiczną, pedagogiczną, jak również szerokie spektrum umiejętności psychoterapeutycznych. Model ten został po raz pierwszy wypróbowany w połowie XX wieku w stanie Minnesota w USA, stąd nazwa: model Minnesota. Ze względu na główne założenia i zasadniczy cel leczenia jest to „model abstynencki”, w odróżnieniu od terapii nastawionych na powrót do picia kontrolowanego. Przygotowuje on uzależnionych pacjentów do całkowitego zaprzestania picia i/lub zażywania innych środków zmieniających świadomość.

Główną teoretyczną podstawą nowego modelu stała się nowa konceptualizacja alkoholizmu, jako choroby pierwotnej, a nie objawu innego, głębiej zakorzenionego zaburzenia. W założeniu programu Minnesota jest rozpatrywanie uzależnienia w kategoriach problemów fizycznych, psychologicznych, społecznych i duchowych oraz leczenie uwzględniające wszystkie te sfery. Podejście takie skierowało leczenie na drogę poszukiwania sposobów eliminowania patologicznych zachowań i wskazywanie drogi prowadzącej do szczęśliwego życia wolnego od wszelkich uzależnień.

Zgodnie z tymi założeniami człowiek jest istotą nie tylko psycho-fizyczno-społeczną, ale również duchową. W związku, z czym podchodzimy z głębokim respektem do duchowego przebudzenia będącego siłą pobudzającą i podtrzymującą wyzwolenie się od uzależnienia.

Uznanie alkoholizmu/narkomanii za zaburzenie o charakterze złożonym i wielowymiarowym pociągnęło za sobą utworzenie w Ośrodku Terapii Uzależnień "Przebudzenie" terapeutycznego zespołu wielodyscyplinarnego w skład, którego wchodzą lekarze, psychologowie, terapeuci, personel pielęgniarski, niepijący alkoholicy, którzy swą trzeźwość uzyskali dzięki uczestnictwu we wspólnocie Anonimowych Alkoholików oraz osoba zajmująca się przebudzeniem duchowym. Wspólną cechą wszystkich osób pracujących w naszym ośrodku jest sprawdzona w praktyce umiejętność pracy z pacjentami uzależnionymi oraz chęć niesienia pomocy osobom potrzebującym. Tak rozbudowany zespół o charakterze wielodyscyplinarnym stworzył możliwość połączenia oddziaływań terapeutycznych, medycznych, duchowych oraz wspólnoty Anonimowych Alkoholików, do której należy pokazywanie i wypracowanie wzorów trzeźwego postępowania oraz wsparcie okazywane pacjentom w czasie i po terapii przez innych trzeźwiejących alkoholików.

Drugim filarem naszej terapii jest psychoedukacja rodzin osób uzależnionych. Chodzi o pomoc członkom rodzin w uniezależnieniu się od wpływu ewentualnych manipulacji, nawykowych zachowań albo przymusu podtrzymywania starych przyzwyczajeń, jakie mogły rozwinąć się w destrukcyjnej fazie uzależnienia chorej osoby. Istotną częścią psychoedukacji rodzin jest nauczenie się odpowiedzialności za swoje emocje, sposobu wyrażania uczuć w sposób niekrzywdzący innych oraz dbanie o swoje potrzeby uwzględniając jednocześnie potrzeby bliskich. Program dla rodzin polega na nauczeniu ludzi dorosłych układania stosunków w rodzinie w oparciu o poszanowanie godności swojej i innych.

Trzecim filarem naszego programu opartego na programie Minnesota jest prowadzenie grupy o charakterze ciągłym i otwartym, gdzie kolejno ubywają i przybywają nowi pacjenci. Grupa nie zaczyna i nie kończy pracy w jakimś określonym czasie, lecz w ramach grupy ciągle zaczynają i kończą terapię poszczególni pacjenci. Dzięki temu uzyskuje się możliwość szybszego „wchodzenia w terapię” przez nowych pacjentów. Nowicjusze szybciej uczą się, ponieważ mają do czynienia z osobami bardziej zaawansowanymi i lepiej zorientowanymi w specyfice choroby oraz obyczajach danej społeczności. Do grupy o charakterze otwartym i ciągłym dostosowany jest obieg tematów tak by nie powtarzać kilkakrotnie tych samych w trakcie jednego cyklu kuracji. Nie używamy wyszukanej terminologii lub pojęć wymagających objaśniania podczas zajęć.

Czwartym filarem w naszym programie leczenia jest indywidualizacja zadań terapeutycznych i dynamiczne planowanie terapii w trakcie jej przebiegu. Połączenie terapii grupowej z indywidualizacją planów terapii poszczególnych osób pozwala bliżej poznać problemy, które mogą być podstawą choroby.

                Kto nie myśli o rzeczach niemożliwych nigdy ich nie osiągnie.